Useless Railing
2017. En mai, la mousson a généralement commencé. C'est souvent vers 17-18 h que la pluie tombe enfin — comme se déclenche un bouchon de cocotte-minute une fois seulement que la pression est devenue suffisamment insupportable... Le balcon à l'arrière de notre appartement donne sur un jardin alors empli d'arbres (tous rasés depuis...). C'était un bon terrain d'expérimentation, le balcon du dessus dégoulinant sur le nôtre, formant des gouttes variées. Rien de plus difficile à "prendre" que la pluie : qu'on essaie d'en montrer l'intensité, l'épaisseur, en ralentissant la vitesse, et on n'a qu'une sorte de brume blanche, sans relief, comme les photos de cascades sur cartes postales... qu'on essaie de l'arrêter et on n'a que des stries ou des points. D'autant plus qu'à cette heure-là, en Asie, on commence à manquer de lumière — et plus encore si les nuages sont denses et noirs. Ce jour là, j'ai opté pour les gouttes. J'ai cessé aussi de convoiter un D750, sachant qu'il ne permettrait plus, comme le faisait alors le D700, de photographier au 1/8000s.
In May, the monsoon has generally begun. It is often around 5-6 p.m. that the rain finally falls—like a pressure cooker valve triggering only once the pressure has become sufficiently unbearable... The balcony at the back of our apartment overlooks a garden then filled with trees (all razed since...). It was a good testing ground, with the balcony above dripping onto ours, forming various droplets. Nothing is harder to "capture" than rain: if one tries to show its intensity or thickness by slowing down the shutter speed, one only gets a sort of white mist, lacking depth, like postcard photos of waterfalls... if one tries to freeze it, one only gets streaks or dots. All the more so because at that hour, in Asia, light begins to fail—and even more so if the clouds are dense and black. That day, I opted for the droplets. I also stopped coveting a D750, knowing that it would no longer allow, as the D700 then did, for photographing at 1/8000s.
พ.ศ. 2560 ในเดือนพฤษภาคม มรสุมมักจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว มักจะเป็นช่วงเวลาประมาณ 17.00 - 18.00 น. ที่ฝนตกลงมาในที่สุด — ราวกับวาล์วระบายความดันของหม้ออัดแรงดันที่ทำงานก็ต่อเมื่อความกดดันนั้นพุ่งสูงจนเกินจะทานทน... ระเบียงหลังห้องชุดของเราหันออกไปทางสวนที่ตอนนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้ (ซึ่งทั้งหมดถูกโค่นทิ้งไปแล้วตั้งแต่นั้นมา...) มันเป็นพื้นที่ทดลองที่ดี โดยที่ระเบียงชั้นบนหยดน้ำลงมายังระเบียงของเรา ทำให้เกิดหยดน้ำที่หลากหลายรูปแบบ ไม่มีอะไรจะ "ถ่าย" ยากไปกว่าสายฝนอีกแล้ว: หากเราพยายามจะแสดงให้เห็นถึงความรุนแรงหรือความหนาแน่นของมันโดยการลดความเร็วชัตเตอร์ลง เราก็จะได้เพียงหมอกควันสีขาวที่ไร้มิติ เหมือนภาพถ่ายน้ำตกบนไปรษณียบัตร... หากเราพยายามจะหยุดการเคลื่อนไหวของมัน เราก็จะได้เพียงรอยขีดหรือจุดเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลานั้นในเอเชีย แสงเริ่มที่จะไม่เพียงพอ — และยิ่งน้อยลงไปอีกหากเมฆนั้นหนาทึบและดำทะมึน ในวันนั้น ผมเลือกที่จะเก็บภาพหยดน้ำ และผมก็เลิกปรารถนาที่จะครอบครองกล้อง D750 ไปด้วยเช่นกัน เมื่อรู้ว่ามันจะไม่สามารถถ่ายที่ความเร็ว 1/8000 วินาที ได้เหมือนที่กล้อง D700 ทำได้ในตอนนั้น