Let Him Go
Même une nuit plus tard, le goût frelaté des chips industrielles est encore tellement tenace qu’il s’interpose entre l’humidité de la mangrove (immobile, pesante) et nous. Il se dirige vers une lisière où “air” et “circulation” auront un instant de signification, avant que la passerelle traverse une nouvelle densité enchevêtrée de palétuviers, dans une tiédeur de salive et de vivante putréfaction. Moins qu’à Ban Pu, par exemple, on en retrouve ici, des sachets vides. On appelait ça les « sevenades » : des “pleins” de saloperies du Seven-Eleven, ingurgités dans la petite chambre d’hôtel, bricolée par un petit-fils étudiant dans l’annexe d’une maison de famille, loin de Bangkok, vers Laem Singh : peinture blanche, baignoire de ciment “maison” inutilisable (pas d’eau chaude de toute façon), murs de parpaing que le soleil implacable a chauffés à blanc, et qu’une clim poussive ne parvient à faire cesser de rayonner qu’au milieu de la nuit. Un peu plus tôt, un crabe violoniste l’avait fait s’agenouiller dangereusement à la bordure, nez vers le vide. La série en rafale a permis d’attraper l'ombre de sa jambe qui s'étire jusqu'à mes pieds. Malgré le chatoiement de la mangrove autour, l’idée de V., restée travailler et veiller, est au cœur de notre “escapade”, entre le sachet de chips et le crabe.
Even a night later, the adulterated taste of industrial chips is still so persistent that it interposes itself between the humidity of the mangrove (still, heavy) and us. He is heading toward an edge where "air" and "circulation" will have a moment's meaning, before the walkway crosses into a new tangled density of mangroves, into a warmth of saliva and of living putrefaction. Less than at Bang Pu, for instance, but you still find them here—empty packets. We used to call them "sevenades": loads of Seven-Eleven junk, wolfed down in the small hotel room cobbled together by a grandson studying in the annex of a family house, far from Bangkok, toward Laem Singh: white paint, a homemade but unusable cement bathtub (no hot water anyway), breeze-block walls heated white-hot by the relentless sun, that a wheezing air conditioner only manages to stop radiating in the middle of the night. A little earlier, a fiddler crab had made him kneel dangerously at the edge, nose toward the void. The burst sequence caught the shadow of his leg stretching all the way to my feet. Despite the shimmering of the mangrove around us, the thought of V., who stayed behind to work and to watch over, is at the heart of our "getaway", between the bag of chips and the crab.
แม้จะผ่านมาแล้วหนึ่งคืน รสปลอมๆ ของมันฝรั่งทอดกรอบอุตสาหกรรมยังคงฝังแน่นจนมันแทรกตัวอยู่ระหว่างความชื้นของป่าชายเลน (นิ่ง หนักอึ้ง) กับเรา เขาเดินมุ่งหน้าไปยังแนวขอบที่คำว่า "อากาศ" และ "การไหลเวียน" จะมีความหมายได้สักชั่วขณะ ก่อนที่ทางเดินไม้จะตัดผ่านเข้าสู่ความหนาแน่นพันกันอีกครั้งของโกงกาง ในไออุ่นของน้ำลายและความเน่าเปื่อยที่ยังมีชีวิต น้อยกว่าที่บางปู เช่น แต่ก็ยังพบอยู่ที่นี่ ซองเปล่า เราเรียกมันว่า « เซเวนเนด » (sevenades) : การกวาดซื้อขยะจากเซเว่นอีเลฟเว่น ยัดกินกันในห้องพักโรงแรมเล็กๆ ที่หลานชายนักศึกษาต่อเติมขึ้นในส่วนต่อเสริมของบ้านตระกูล ไกลจากกรุงเทพฯ ไปทางแหลมสิงห์ — สีขาว อ่างอาบน้ำปูนซีเมนต์ทำเองแต่ใช้ไม่ได้ (ไม่มีน้ำร้อนอยู่แล้ว) ผนังบล็อกคอนกรีตที่แดดอันโหดร้ายเผาจนร้อนระอุ และแอร์เครื่องเก่าหอบแฮกที่ทำให้ผนังหยุดคายความร้อนได้ก็เมื่อกลางดึก ก่อนหน้านั้นไม่นาน ปูก้ามดาบตัวหนึ่งทำให้เขาคุกเข่าลงอย่างหวาดเสียวตรงขอบ จมูกยื่นเข้าหาความว่างเปล่า ภาพถ่ายชุดต่อเนื่องจับเงาของขาเขาที่ทอดยาวมาถึงเท้าของฉัน แม้จะมีประกายระยิบระยับของป่าชายเลนรอบข้าง แต่ภาพของ V. ที่อยู่ข้างหลังทำงานและเฝ้าดูแล กลับอยู่ใจกลางของ « การหนีเที่ยว » ของเรา ระหว่างซองมันฝรั่งทอดกับปูก้ามดาบ