Golden Hour
2022. Le Wat Thang Sai était supposé être encore ouvert, mais on sortait du COVID (y étions-nous encore ?) et les horaires étaient encore souvent perturbés. Déçus d'avoir fait la route pour rien, on avait sympathisé avec un couple de Thaïlandais. La femme avait appelé un numéro et pu discuter avec le garde présumé, qui avait dû se conformer à je-ne-sais quelle mesure administrative... ...et qui lui avait donné LE tuyau : on pouvait entrer quand même, par une porte dérobée, accessible du rez-de-chaussée, à l'arrière du temple. Une des entrées de service, jamais fermée, qui faisait arriver en plein centre du temple, par en-dessous. Hélas, deuxième déception : dans ce sous-sol à l'odeur de renfermé, surchauffé par une journée de soleil ininterrompu, le deuxième passage supposé conduire dans le ventre du temple lui-même, était tout aussi cadenassé que le reste. Qu'importe, il y avait une belle surprise : une autre porte. Porte de service, certes, mais dorée tout de même (statut de chemin-vers-la-pureté oblige !). Et surtout, à cette heure où le soleil devient supportable, elle provoquait un étrange double reflet sur le sol de marbre. La coexistence des objets triviaux remisés dans le coin, le symbolisme de la porte, la beauté naturelle de la lumière, la simplicité géométrique du tout m'ont obligé à me tortiller par terre un bon moment. Merci à V. d'avoir bien voulu supporter l'attente après avoir fait cette découverte et invité à prendre cette photo à laquelle je n'aurais même pas pensé.
2022. Wat Thang Sai was supposed to still be open, but we were coming out of COVID (were we still in it?) and schedules were still often disrupted. Disappointed to have made the trip for nothing, we struck up a conversation with a Thai couple. The woman called a number and was able to talk to the presumed guard, who had to comply with some administrative measure or other... and who gave her THE tip: we could enter anyway, through a hidden door, accessible from the ground floor, at the back of the temple. One of the service entrances, never closed, which led right to the center of the temple, from underneath. Alas, a second disappointment: in this basement smelling of stale air, overheated by a day of uninterrupted sun, the second passage supposed to lead into the heart of the temple itself was just as padlocked as the rest. No matter, there was a beautiful surprise: another door. A service door, certainly, but golden nonetheless (way-to-purity status oblige!). And above all, at this hour when the sun becomes bearable, it caused a strange double reflection on the marble floor. The coexistence of mundane objects stored in the corner, the symbolism of the door, the natural beauty of the light, and the geometric simplicity of it all forced me to squirm on the ground for a good while. Thanks to V. for being willing to endure the wait after making this discovery and inviting me to take this photo which I wouldn’t even have thought of.
๒๕๖๕ วัดทางสายควรจะยังเปิดอยู่ แต่ตอนนั้นเป็นช่วงที่เพิ่งพ้นจากโควิด (หรือเรายังอยู่ในนั้นนะ?) และเวลาเปิดปิดก็ยังมักจะปั่นป่วนอยู่เสมอ ผิดหวังที่เดินทางมาเสียเที่ยว พวกเราก็ได้ทำความรู้จักกับคู่รักชาวไทยคู่หนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นได้โทรหาเบอร์หนึ่งและสามารถคุยกับคนที่คาดว่าเป็นยาม ซึ่งเขาต้องปฏิบัติตามมาตรการทางปกครองอะไรบางอย่าง... และเขาก็ได้ให้ "เคล็ดลับ": เรายังสามารถเข้าไปได้ โดยผ่านประตูลับที่เข้าถึงได้จากชั้นล่าง ทางด้านหลังของวัด หนึ่งในประตูทางเข้าสำหรับเจ้าหน้าที่ซึ่งไม่เคยปิด ที่จะพาไปถึงใจกลางวัดโดยตรงจากด้านล่าง อนิจจา ความผิดหวังครั้งที่สอง: ในห้องใต้ดินที่มีกลิ่นอับและร้อนจัดจากแสงแดดที่แผดเผามาตลอดทั้งวัน ทางผ่านที่สองที่ควรจะนำไปสู่ใจกลางของตัววัดนั้นถูกใส่กุญแจไว้แน่นหนาเหมือนส่วนอื่นๆ แต่ไม่เป็นไร มีความประหลาดใจที่สวยงามรออยู่: ประตูอีกบานหนึ่ง แม้จะเป็นประตูสำหรับเจ้าหน้าที่ แต่ก็เป็นสีทอง (ด้วยสถานะของเส้นทางสู่ความบริสุทธิ์!) และที่สำคัญที่สุด ในช่วงเวลานั้นที่แสงแดดเริ่มจะทนไหว มันทำให้เกิดเงาสะท้อนคู่ที่แปลกตาบนพื้นหินอ่อน การอยู่ร่วมกันของสิ่งของธรรมดาๆ ที่วางทิ้งไว้ในมุมหนึ่ง สัญลักษณ์ของประตู ความงามตามธรรมชาติของแสง และความเรียบง่ายทางเรขาคณิตของทั้งหมดนี้ ทำให้ผมต้องลงไปบิดตัวอยู่บนพื้นอยู่นาน ขอบคุณ V. ที่ยินดีรอคอยหลังจากที่ได้ค้นพบสิ่งนี้และชวนให้ถ่ายภาพที่ผมคงไม่ได้นึกถึงเลย