Sukhumvit Zombies
Février 2014 — On sait qu'on est sur Sukhumvit quand, coincé sous un ciel gris et sombre de béton formé par le train aérien, trempé d'une sueur qui forme une pâte collante sur la peau en se mêlant aux échappement, on est assourdi comme dans une tunnel par les hurlements des bus rouges ou des motos aux pots trafiqués. On croise à toute heure ceux qui finissent d’alcooliser leur nuit, qui s'extirpent des hôtels de passe ou des salons de massage, des pubs ouverts 24 h / 24 et 7 jours / 7, du poste de police, de leur chambre sans fenêtre (où un climatiseur poussif, jamais nettoyé, mêle les relents de baume mentholé ou de shampoing du 7/11 à un fond de moisissure)... et bien sûr, on croise aussi les marchands : ceux qui terminent de ranger leur étal (faux viagra, sex-toys, ustensiles en plastique importés de Chine pour smartphones), et ceux qui commencent à le dresser, dans le ballet des prostitué(e)s, encore habillés et parfumés, qui hèlent les motos-taxis pour rentrer assis en amazone, épuisés ou bredouilles — pendant que des visages fatigués, en tenue de bureau ou de vendeurs, s'agglutinent en rangées résignées aux arrêts de bus. Cette photo a été prise un peu plus loin d’Asok, vers 14 h, au niveau du soï 38, là où ce mélange perpétuel de la nuit et du jour n'est plus vraiment perceptible, malgré l'interminable affairement.
February 2014 — You know you are on Sukhumvit when, trapped under a dark gray concrete sky formed by the skytrain, drenched in sweat that forms a sticky paste on the skin as it mixes with exhaust fumes, you are deafened as if in a tunnel by the roars of red buses or motorcycles with modified exhausts. At any hour, you pass those finishing their night’s drinking, dragging themselves out of short-time hotels or massage parlors, 24/7 pubs, the police station, or their windowless rooms (where a wheezing, never-cleaned air conditioner mixes the scents of menthol balm or 7-Eleven shampoo with a base of mold)... and of course, you also encounter the vendors: those finishing packing up their stalls (fake Viagra, sex toys, Chinese-imported plastic smartphone accessories), and those beginning to set theirs up, amidst the ballet of sex workers, still dressed and perfumed, hailing motorcycle taxis to ride home sidesaddle, exhausted or empty-handed—while tired faces, in office or retail attire, huddle in resigned rows at bus stops. This photo was taken a little past Asok, around 2 p.m., at Soi 38, where this perpetual blend of night and day is no longer truly perceptible, despite the endless bustle.
กุมภาพันธ์ 2557 — เราจะรู้ตัวว่าอยู่บนถนนสุขุมวิท เมื่อถูกกักขังอยู่ใต้ท้องฟ้าคอนกรีตสีเทาหม่นที่เกิดจากทางรถไฟฟ้า ตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อที่ดูเหมือนจะกลายเป็นคราบเหนียวเหนอะหนะบนผิวหนังเมื่อผสมกับไอเสีย เราจะหูอื้อเหมือนอยู่ในอุโมงค์ด้วยเสียงแผดสนั่นของรถเมล์แดงหรือรถมอเตอร์ไซค์ที่แต่งท่อ เราจะพบเห็นผู้คนที่เพิ่งดื่มเสร็จในตอนดึก เดินออกมาจากโรงแรมม่านรูดหรือร้านนวด ผับที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง สถานีตำรวจ หรือจากห้องที่ไม่มีหน้าต่าง (ที่ซึ่งเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ไม่เคยล้าง ผสมปนเปกลิ่นสาบของยาหม่องเมนทอลหรือแชมพูจากเซเว่นเข้ากับกลิ่นอับของเชื้อรา)... และแน่นอนว่าเรายังพบเหล่าพ่อค้าแม่ค้า ทั้งคนที่กำลังเก็บร้าน (ไวอากร้าปลอม เซ็กส์ทอย อุปกรณ์เสริมมือถือพลาสติกนำเข้าจากจีน) และคนที่กำลังเริ่มตั้งร้าน ท่ามกลางการสลับสับเปลี่ยนของเหล่าโสเภณีที่ยังแต่งตัวและฉีดน้ำหอม โบกรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างเพื่อนั่งซ้อนท้ายแบบเบี่ยงข้างกลับบ้านอย่างอ่อนแรงหรือมือเปล่า — ในขณะที่ใบหน้าอันเหนื่อยล้าในชุดพนักงานออฟฟิศหรือพนักงานขาย ยืนรอเข้าแถวอย่างจำยอมที่ป้ายรถเมล์ ภาพถ่ายนี้ถ่ายจากบริเวณเลยอโศกมาเล็กน้อย ประมาณบ่ายสองโมง ตรงช่วงซอย 38 ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างกลางคืนและกลางวันที่ไม่หยุดนิ่งนี้เริ่มมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก แม้จะยังคงมีความวุ่นวายอย่างไม่สิ้นสุดก็ตาม